(h)eerlijk waar?

Van beklemming naar ruimte.jpg

 

Zaterdag 25 november 2017

 

Lieve allen,

Ik zou een hoop moois kunnen ophangen over wat er nu gebeurt. Mensen sturen bericht, bellen, zijn ontroerd, verstild, soms in tranen. Soms zeggen ze zelfs: 'Doe me een plezier en stuur me dit soort mailtjes niet meer. Je ‘kriebels in je buik’ en ‘knikkende knieën’ zijn niet oprecht en ik heb geen interesse in je verkoop praatjes.'

En natuurlijk: ‘Hoezó crowfdunding? Jij leefde toch zonder geld? En dan nu ineens om geld vragen?! Dat steun ik niet.’

Ja, ik leefde zonder geld, als experiment. Ik ben er nooit op uit geweest om te vinden dat ik of wij zonder geld moeten leven en om zelf voor altijd zonder geld te gaan leven. Ik snap niet zo goed hoe het komt dat mensen dat denken. En ik snap het heel goed.

Dit onderwerp raakt diep. En dat is toch een beetje waar het mij om te doen is. Iets raken zodat het zichtbaar wordt, ons niet meer nodeloos bepaalt, geheeld kan worden. Als we  durven aankijken wat ons raakt, triggert, boos maakt — zo heb door mijn weerstand heen ontdekt, is shit een prachtige mogelijkheid.

En ik krijg het lekker op m' bord. Want 'Ja maar Mundo, 60.000 euro? Holy cráp wat veel!’

Mijn hoofd. Soms rustig vragend, soms snerend, soms met een sappige 'Flikker toch op man met je grootheidswaanzin en je prietpraat!’

Ook ik, in aaaaalle bevrijding die mij is toegevallen, ervaar genoeg momenten van beklemming. Niet alleen deze dagen, maar ook deze dagen. SuperEgo vindt heel veel en vooral dat ik terug m’n hok in moet. Want wie de fuk denk ik wel niet dat ik ben?!

Ik ken dit negatieve gevoel over mezelf. Het heeft me lang bepaald. En ik weet inmiddels dat het alleen waar is zolang ik geloof dat het waar is. Ik weet het ik weet het ik weet het.

En afgelopen donderdag blaf ik er lekker overheen. Ik ga heel hard werken, slecht eten, niet eten, eten terwijl ik belangrijke dingen zit te computeren omdat ik ja maar dit kan ik echt niet loslaten moet nu want anders... En ik overgiet mijn berichten met sausjes die alleen maar afbreuk doen aan de boodschap.

Ik zie het mezelf doen. Voelt niet goed. En toch doe ik het.

Tegen de tijd dat ik om kwart over zeven allang op Qigong-les had mogen zijn, heeft Koen, bij wie ik logeer, mij uit een illusie geholpen: 'Mundo, hartstikke lief dat je met íedereen de één-op-één communicatie wilt aangaan, maar dat kan gewoon niet als je gaat staan voor wat je nu de wereld in brengt. Je doet er niemand een plezier door jezelf hiertoe te verplichten. Ik heb hetzelfde met mijn talenschool meegemaakt dus ik weet hoe het is. En ik weet inmiddels dat ik beter één oprecht bericht naar een hoop mensen kan sturen dan een hoop geforceerde berichten die überhaupt niet allemaal
 aankomen omdat je ze niet verstuurd krijgt.'

Dankjewel Koen.

Ik ga naar Qigong. Ik doe niet alsof ik me jofel voel, zeg eerlijk wat er is. Ik probeer nog wel om de les te starten en geef er dan aan toe, de tranen die al de hele dag gelaten willen worden.

Van Qigongen komt het niet meer. Wel van zitten, met een groepje dat mij volledig ontvangt in waar ik nu ben, en mij helpt om de vraag te stellen: Wat is er aan de hand, écht? Hoe wil ik de rest van deze crowdfunding-weken doorbrengen? Wat is daar voor nodig?

Manmanman wat is het iedere keer een verademing om mezelf temidden van mensen die ik les geef, volledig leerling te laten zijn.

Er komt een antwoord maar ik weet het niet meer. Hoeft ook niet. Ik zit, huil, laat het schuldgevoel dat ik vanavond geen les geef het schuldgevoel zijn, ga naar huis, lig in bed, kan niet slapen en twee uur later heb ik 90% van alle mijn toe-doetjes die stiekem toch weer waren binnengekropen van mijn toedoe-lijst geschrapt.

Vrijdag word ik wakker met een zwaar gevoel, maar na een douche, oefeningen en even zitten is er weer ruimte. En zin. En heb ik weer de moed om af te gaan op het enige dat mij nog nooit in de steek heeft gelaten: m'n onderbuik.

Ik heb nooit een weg uit beklemming gevonden door er overheen te klappen. Wel door aan te kijken en voelen wat mij beklemt. Ik heb de moed moeten oprakelen, maar niet alleen. En dat is het eieren eten van dit project: doorgeven wat mij zo (heeft ge)sterkt.

Dus hier schrijft een wederom blij ei. Dat inmiddels alle hulp kan gebruiken met doorgeven, want met nog tien dagen en 88% te gaan zijn er nog zo’n 27 miljoen Nederlanders en Vlamingen die ik nog niet ken en jij misschien wel.

Als je (nogmaals) de inspiratie voelt om dit project te delen, voorbij Facebook, heb ik hier:

En wellicht heb jij een veel creatiever idee. Als je (iets van) mij nodig hebt, wil je mij dan bellen of smsen? Sint strooit mijn inbox behoorlijk vol en ik wil me er ook deze dagen niet door laten leven.

Dankjewel,

Mundo
0642929376

 

P.S.: ik snap de vraag — 'Holy crap Mundo... 60.000 euro? Waarom zo véél?!’ En ik geef graag antwoord, met McDonald’s en Joint Strike Fighters, hier op mijn blog.