Geld is (g)een ruilmiddel

Ik zie artikelen verschijnen over mijn experiment en boek. Leuk: iets dat dat zo uit mijn tenen komt wordt door de media opgepikt.

En er gebeurt iets grappigs. Ik krijg woorden in de mond gelegd. Vooral dit woord: ‘ruilmiddel’.

Ik heb het niet genoemd, het staat niet in mijn persbericht en toch blijkt dit de conclusie van Mundo’s experiment: ’Hij ziet geld nu weer als het ruilmiddel waar het ooit mee begonnen is’.

‘Heb ik dan toch...?’

Ik check mijn persbericht. Nee, ‘ruilmiddel’ staat er toch echt niet in. En toch vinden meerdere journalisten dat ik geld weer zie ‘als het ruilmiddel waar het ooit mee begonnen is’.

Mensen mogen zeggen en schrijven wat ze willen. Net als ik. En hier wil ik toch even wat over zeggen en schrijven.

Als geld een ruilmiddel is, is álles een ruilmiddel. Jouw handen, een glas water, mijn vieze onderbroek, zeg het maar.

Een ruilmiddel is een ruilmiddel omdat wij afspreken dat het een ruilmiddel is.

Niks ís een ruilmiddel. Alles is wat wij er van maken.

Geld een ruilmiddel noemen is geld vastzetten in het hok van voor-wat-hoort-wat. Een nogal saai instrument voor uitwisseling, iets waarmee we waarde denken te meten — voor dit hoort dat.

Terwijl geld zóveel kan zijn...

Ik zie geld niet meer als een ruilmiddel maar als een ontdekkingsmiddel. Een spiegel die mij toont waar ik Ja en Nee tegen zeg, in welke wereld ik geloof. Ik maak die wereld elke dag weer, in de kleine en grote handelingen, met en zonder geld.

En hoe kan geld een uitdrukking van waarde zijn? Hoe kan je waarde in hemelsnaam meten?

Wat mij betreft is geld dat stilzit niets. En geld dat beweegt een uitdrukking van waardering en liefde — of van een gebrek daaraan.

Ik ben aan het oefenen met durven. Durven kijken wat voor rol ik geld geef. Durven om geld een positieve en opbouwende kracht te laten zijn. Soms gebeurt dat via een directe ruil, soms niet. Wat telt is of ik geef en ontvang vanuit verkramping, vanuit voor-wat-hoort-wat en voor-dit-hoort-dat, of vanuit ruimte, vrijheid, liefde.

Een goede vriend van mij zei laatst: ‘Geld, seks, liefde: het zijn tot de tanden toe bewapende bastions.’ Ik rammel aan bastions, in mezelf en bij anderen. Zelfs en onbedoeld bij mensen die vanuit liefde over mijn onderzoek en experiment schrijven. Ik hoef er niks voor te doen: zij lezen zelf het woord ‘ruilmiddel’ in mijn verhaal.

‘Geld’, ’ruilmiddel’, ‘voor wat hoort wat’... allemaal afspraken, ideeën en patronen. Sommigen gaan zo diep dat ze nou eenmaal zo zijn.

Maar dat is dus nooit zo. Vind ik.

Van een astronaut die niet weet hoe diep de ijsberg gaat en wel ontzettend smult van zijn ontdekkingstocht,


Mundo

Geld is (g)een ruilmiddel.jpg

Met dank aan de Muppets, zonder toestemming.