Appeltaart voor een mooiere wereld?

 

Of ik afgelopen juni op het Yoga Festival in Amersfoort twee workshops wilde geven. Ik zei 'Ja' en voelde 'Ja' en voelde (on)gezonde weerstand. Want Yoga, Festival, de hele dag, ik? Nou ik weet niet of de wereld daar nou écht blijer van wordt, laat staan ik. Maar ik voelde dus een Ja bij Marjons uitnodiging en die bleef tot aan het festivalterrein.

En wat kwam ik daar iets ongelooflijk moois tegen. De dag, opbouw, aankleding, het eten en drinken, de sfeer, de plek, de mensen: alles ademde aandacht, kwaliteit en liefde. Ik beleefde echte ontmoetingen, prachtige workshops, ervoer verbinding met mensen en voelde (weer) waar het mij ook allemaal weer om te doen is. Dus Yogafestival?

Aan het eind van het Verbindingsfestival kwam mede-organisator Jorinde naar me toe met een SuperHeroCape. Of ik 'em aan wilde trekken en de positieve energie wilde voelen. Ik deed 'em om, vloog spontaan over het festivalterrein en ging genadeloos op m'n bek toen ik een nietsvermoedende bezoekster van haar stuk probeerde te tillen.

Ik mocht de SuperHeroCape mee naar huis nemen, samen met een opdracht: 'Trek erop uit en doe een goede daad.'

Maanden later pluk ik een zak vol met appels in Abcoude, weet ik ineens 'Ik ga weer eens appeltaart bakken, zo'n echte, met roomboter!' en denk ik iets later aan een online cursus van Charles Eisenstein die ik heb gevolgd, waarin een vrouw aan het woord kwam, die vertelde hoe zij tijdens de Egyptische Revolutie in 2011 dagenlang in angst thuis zat terwijl haar man op straat marcheerde voor een rechtvaardige samenleving. Elke ochtend trok hij erop uit en elke ochtend wisten ze allebei niet of hij de dag zou overleven. Op één van die dagen — ze kon niet verklaren waarom — besloot ze een taart te bakken. Voor haar en andere mannen die die avond hopelijk thuis zouden komen.

Dat verhaal heeft me aangegrepen. Ik kan niet nagaan wat het met je doet, thuiskomen na een dag met gevaar voor eigen leven protesteren tegen de regering en voor je leven, bij iemand jouw geliefde, die voor de gelegenheid appeltaart voor je heeft gebakken.

Ik kan wel laten zien wat het met buurvrouw Michelle deed, toen ik om tien uur 's avonds in mijn SuperHero Cape bij haar aanklopte.

De Cape verblijft momenteel bij Michelle en wacht op een volgende goede daad. Want dat was onderdeel van de opdracht: maak foto's of een video van je avontuur, plaats ze op (a)social media en geef de SuperHero Cape door. En blijf iedere dag een SuperHero, met of zonder cape.

En zet er de volgende tags bij: #superherocape #yogafestivalamersfoort #makingtheworldabetterplace #spreadlove #smallthingscount.

Nou, bij deze, met liefde. En met dank aan Jorinde en Marjon: wat een gave dag en cape en opdracht!