Leven is ons gegeven — waarom zo spastisch doen?


Op deze pagina vind je een hoofdstuk in wording van de les die we (n)ooit op school krijgen. Geen waarheid, maar mijn bevrijdende ontdekkingstocht naar het besef dat geld nooit over geld gaat.

Het hele verhaal is straks — samen met video's waarvan je hier al een deel vindt — gratis online te lezen. Om (jezelf) één of meerdere boeken te geven: kijk op gehoorzaam.nu/ja.


Leven is ons gegeven — waarom zo spastisch doen?

Een appelboom wacht niet met appels groeien tot wij een bestelling plaatsen. De boom geeft haar vruchten zonder voorwaarden of twijfel. Als ze dat niet doet, zegt ze Nee tegen leven. Deze boom leeft omdat een andere boom appels gaf. Ze[ Hij?] staat waar ze staat omdat een mens of dier een appel uit die andere boom opat en het zaadje hier achterliet of uitpoepte. Zelf valt de appel niet ver genoeg van de boom. Zonder hulp komt het zaadje niet uit de schaduw. Zonder aarde, regen en zon groeit de kiem niet uit tot een boom.

Leven is een geschenk. Het is ons letterlijk gegeven. Ik wordt diep in dit besef geraakt als ik Charles hoor spreken: 'We hebben niets van de dingen verdiend die ons in leven houden en die ons leven goed maken. We hebben lucht niet verdiend. We hebben onze geboorte niet verdiend. We hebben ademhalen niet verdiend. We hebben deze aarde die ons van voedsel kan voorzien niet verdiend. We hebben de zon niet verdiend.'

En toch zijn ze er. Tegen alle verwachtingen in worden wij voorzien in álles wat we nodig hebben: de aarde draait met zestienhonderd kilometer per uur rondjes om haar eigen as en toch slingert ze ons niet de ruimte in; ons hart klopt; ademen gebeurt; regen regent; voedsel groeit. Overal wordt leven gedragen door leven. En wij hoeven er níets voor te doen.

Dit geschenk niet ontvangen, is Nee zeggen tegen geven. Dit geschenk niet doorgeven is Nee zeggen tegen leven. Niet geven is niet leven.

Ergens weten we dit. Diep van binnen zijn we innig dankbaar voor het leven dat ons toevalt. En diep van binnen willen we niets liever dan op onze eigen creatieve manier, vanuit onze talenten en gaven, leven delen en geven.

En toch handelen we chronisch vanuit tekort. Toch knokken we keihard voor ons bestaan. Waarom? Waarom spastisch rondspartelen als we ook kunnen drijven?

Of stel ik nu een domme vraag? 

Kúnnen we wel drijven?
Is leven ons wel gegeven?
Loop ik niet uit m'n nek te lullen?