No destination


Op deze pagina vind je een hoofdstuk in wording van de les die we (n)ooit op school krijgen. Geen waarheid, maar mijn bevrijdende ontdekkingstocht naar het besef dat geld nooit over geld gaat.

Het hele verhaal is straks — samen met video's waarvan je hier al een deel vindt — gratis online te lezen. Om (jezelf) één of meerdere boeken te geven: kijk op gehoorzaam.nu/ja.


No destination
Of: een stuk uit de dag dat ik voor het eerst niet eens de illusie heb dat ik weet waar ik heen ga.

Mijn eerst lift heet Richard en Sue. 'Zónder geld? Wij hebben jarenlang met een tent rondgereisd, maar wel met geld. We hadden zestig pond per dag, dus dertig ieder. Sommige plekken waren heel erg duur en op andere deden we het voor veel minder. Een bothy in Fife? Daar ga je geen bothy's vinden; die zitten in Noord- en Noordwest-Schotland.'
Slik.

Mijn hoofd slaat alarm: Ga ik de goede kant wel op? Moet ik niet naar Richard en Sue luisteren? Klopt mijn gevoel? Ratelratelratelderatel?
—'Nou ik kreeg dus een beeld en een richting en zelfs de naam Fife dus daarom Fife.'
Ik hoop op een bevestigend schouderklopje.
'Well, you gotta stick with your gut feeling.'
Phew.

Callander ligt vlakbij Lendrick dus onze rit is gauw ten einde. Ik zie Richard en Sue naar het westen rijden en loop met mijn duim omhoog richting het oosten. Één twee drie vier auto's en dan stopt Ian. Een uur later zet hij me af bij de Forth Road Bridge net ten noorden van Edinburgh. 'Je kan er overheen lopen als je dat leuk vindt; aan de andere kant ligt Fife.'

Ik heb honger. Vind ik. Maar ik heb geen honger. Pijn aan m'n teen, dat wel. Toch maar even wat eten want het is alweer drie uur geleden en dan is het belangrijk om te eten, na drie uur.

Ik loop de brug over met een setje interessante sensaties: ik voel ruimte en benauwing en rust en spanning. Voor het eerst in mijn leven heb ik niet eens de illúsie dat ik weet waar ik heen ga. Ik weet niet waar ik uit wiens auto stap straks, waar mijn volgende bed staat en wanneer ik weer ga eten. Ik ben vandaag volledig afhankelijk van mensen die ik nog niet heb ontmoet. En ik heb geen idee hoe lang vandaag gaat duren.

Nog een snack mijn mond in. Dat setje interessante sensaties is hartstikke interessant maar ik wil door. En ik eet door, meer dan waar ik trek in heb. Want ik moet goed eten want het is inmiddels lunchtijd en...

Ik ken dit.

Ik wil hier niet zijn.

Ik wil door naar het volgende want daar zal het beter zijn en daar ga ik rust vinden. Ook al weet ik helemaal niet waar het volgende is en of het daar beter zal zijn en of ik er rust ga vinden.

De brug eindigt en Fife begint. M'n teen doet best wel veel pijn. Even op dit bankje zitten, even kijken. Oeh, ziet er niet zo best uit. Ik smeer er wat van Debbie's geneeskrachtige oliën-cocktail op, plak een nieuwe pleister en zit, moe, futloos, bleuhhh...

Ik zie mezelf wel of niet durven of willen binnenlopen bij een huisarts voor mijn teen en de huisarts wel of niet vragen of hij of zij mij wilt helpen ook al heb ik geen verzekering en ook al weet ik niet of ik wel door een huisarts geholpen wil worden en of ik niet gewoon te vertrouwen heb dat mijn teen gaat genezen net als Frank met zijn tandartsloze tanden.

Ik zie mezelf mensen smeken om onderdak. Ik zie mezelf medelijden hebben met mijn arme ziel. En voel behoeftigheid, kleverigheid, zuigendheid.

Oh wacht dit ken ik ook...

 

D.R.A.M.A. producties presenteert
i.s.m. niemand:

Mundo Resink

in

ARME IK

Het zielige verhaal van een jongen
die zichzelf zielig vond.
Heel zielig.
Want hij was alleen.
Heel erg alleen.

 

Ineens lach ik. De scenario's doen poef. Ik merk dat ik weer adem, of ik merk dat ik weer merk dat ik adem. Alsof de luchtdruk die mij in elkaar drukte wegvalt, voel ik me ruimer worden, groter. En mijn blik groeit mee: ik zie meer van de straat waar ik zit, alsof ik oogkleppen kwijt ben. Aaaaah benieuwdheid... daar ben je.

Zo, en wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Ik zie mezelf de nacht zonder eten buiten doorbrengen.
Nou dan is dat ook weer een ervaring.

Rust. Er komt geen volgend beter moment want ik weet vandaag niet wat er komen gaat. Ik weet nooit wat er komen gaat. Ik heb niks om aan vast te houden, nooit. Behalve waar ik nu ben. Rust en onrust zitten in mij en voor mijn rust maakt het geen zak uit waar ik ben. Geen zak.

Ontspanning. Ik zak in de bank want het hout waar ik op zit is opeens niet zo hard meer. Ik voel me beter... hee wacht eens even: ik voel me fysíek beter.

Moe, futloos en bleuhhh zijn vertrokken. Nergens te bekennen.

En nu zit ik met een ander setje interessante gevoelens: krachtig en nederig. Ik kan open en in liefde vragen om onderdak zonder een 'Ja' te moeten krijgen.

Vandaag ben ik volledig afhankelijk van mensen die ik nog niet heb ontmoet. Voor een bed, eten, gezelschap en onderdak. Maar niet voor mijn welzijn. Het staat mij vrij, letterlijk, om onderdak en eten te vragen zonder een 'Ja' nodig te hebben of een 'Nee' te verwachten — want dat is wat drama graag wil: 'Nee, je mag er niet zijn.'

Ik heb eerder, tijdens meditatie of Qigong of een workshop of zittend op de WC, net zoveel vrijheid en vertrouwen gevoeld. En toch is dit anders. Alsof ik opnieuw voor het eerst meemaak wat het betekent om dit moment volledig te omarmen.

En ik vind het helemaal niet zo erg, het ergste dat ik vandaag zie gebeuren.

Okee en nu moet ik wel door want anders heb ik vanavond geen bed, geen eten, geen gezelschap en geen onderdak en...

Hihihi...