Het maakt toch geen donder uit (en daarom geld)


Op deze pagina vind je een hoofdstuk in wording van de les die we (n)ooit op school krijgen. Geen waarheid, maar mijn bevrijdende ontdekkingstocht naar het besef dat geld nooit over geld gaat.

Het hele verhaal is straks — samen met video's waarvan je hier al een deel vindt — gratis online te lezen. Om (jezelf) één of meerdere boeken te geven: kijk op gehoorzaam.nu/ja.


'Wat wij doen maakt geen donder uit...

(Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik kom de stellige overtuiging vaak tegen.)

...want de wereld gaat toch wel naar de klote.’


Nou, eens even kijken... Op kosmische schaal zou de overtuiging best wel eens gelijk kunnen hebben. Het heelal knalt best-wel-veel-miljard jaar geleden met een rotgang tot leven. In minder dan een blip van een seconden is sterrenstof tot in de verste uithoeken te vinden van wat wij het Universum zijn gaan noemen.

Dan begint sterrenstof samen te klonteren. Klontjes worden klonten worden ballen worden hele grote ballen. En de eerste paar miljard jaar spelen die ballen vooral biljart. En ergens, temidden van al het gebots en geknal en gespetter, in een vergeten hoekje, ontstaat een klein stelseltje waar één bolletje op precies de juiste afstand van een andere bol, cirkels begint te draaien. Het botsen en knallen houdt niet op, maar kent wel steeds grotere pauzes.

En dan, als het even rustig blijft, komt het eerste spul dat wij 'leven' zijn gaan noemen buiten spelen. En dan, als het weer even gaat stormen, wordt leven in één klap nagenoeg uitgeroeid. En komt het weer buiten spelen. En wordt het weer weggevaagd.
    
Dat de aarde nog uit één stuk bestaat is een wonder te noemen. En als dit wonder niet alsnog door een meteoriet aan stukken wordt geblazen, komt er een moment dat het Universum besluit: 'Hee jongens, de rek is er uit, ik ga weer krimpen.'

En dan gaat alles weer terug naar waar het vandaan komt, steeds sneller, tot de snelheid alleen al genoeg is om alles terug tot sterrenstof te raggen. En eenmaal in het centrum gearriveerd, knalt de boel linea recta weer uit elkaar. Hoeveel Big Bangs we al hebben gehad, hoeveel Universums er bestaan naast het 'onze'... niemand die het weet.

Ik ook niet. Maar stel, wij zijn inderdaad nog minder dan een kosmische muggenscheet. En stel, zelfs op aardse schaal maakt het geen donder uit, want de wereld gaat hoe dan binnenkort naar de klote. Als niet door Global Warming dan wel door oorlog. En als niet door ons dan wel door een meteoriet. Of door boze buitenaardse wezens. Kan jij iets beters bedenken dan er dan toch het beste van maken, van dit experiment dat leven heet? En zelfs als de wereld naar de klote gaat, zie jij een betere optie dan leven léven, nú in plaats van n[ Andere kleur]ooit?

Ik niet. Maar ik sta open voor suggesties.
 

En daarom geld

'Als iedereen een week zou leven zoals jij hebt geleefd,
zou de wereld er heel anders uit zien.'

Ik krijg deze opmerking van Angelo terwijl ik met hem meelift richting het zuiden van Portugal, maanden nadat ik weer mét geld leef en reis.

Angelo vertelt mij niet hoe tof ik wel niet ben; hij vertelt mij over transformatie.

Aan deze kant van de planeet zijn er weinig mensen die oprecht kunnen zeggen dat ze niks met geld te maken hebben. Geld raakt ons op alle niveaus van ons bestaan, en dieper dan we meestal (durven) doorhebben.

En geld gaat nooit over geld. Sinds ik dat durf te zien is geld een ontdekkingsmiddel geworden naar het leven waarvoor ik bedoeld ben. Daarom vind ik geld zo tof. Daarom houd ik van geld.

Wanneer 'fuk papa's wasmachine is stuk', regel ik niet geen nieuwe omdat ik milieubewust móet leven, contact met mijn medemens móet maken, met elke stap aan een nieuwe samenleving móet bouwen. Dat is leven volgens een model. En ik heb leven volgens model nu vaak genoeg gedaan om te weten dat daar geen leven in zit.
    Ik regel geen nieuwe wasmachine omdat iets anders doen creatiever, leuker, échter voelt. En ik kom tot creatief, leuk en echt omdat ik vanzelfsprekend niet langer vanzelfsprekend vind. Omdat ik steeds beter luister naar de Ja voorbij 'Ja maar'. En zo simpel is het.

Nou, als het zo simpel is, dan zo gezegd zo gedaan toch?

Nou ja... Ja.
En Nee.

Volgens mij heeft iedereen het wel eens gedaan, naar zichzelf luisteren. Wij kunnen allemaal kracht putten uit momenten dat we ons hart volgden. En uit de momenten dat we ons hart negeerden. Bij mij begon luisteren naar goed en kloppend in eerste instantie met luisteren naar de pijn van níet goed en kloppend. En geld is niet mijn enige deur geweest. Of mijn eerste.

Dus ik ga nog even terug.