Voorbij 'ja maar'


Op deze pagina vind je een hoofdstuk in wording van de les die we (n)ooit op school krijgen. Geen waarheid, maar mijn bevrijdende ontdekkingstocht naar het besef dat geld nooit over geld gaat.

Het hele verhaal is straks — samen met video's waarvan je hier al een deel vindt — gratis online te lezen. Om (jezelf) één of meerdere boeken te geven: kijk op gehoorzaam.nu/ja.


In every life we have some trouble,
When you worry you make it double.
Don't worry, be happy.

— Bobby McFerrin


SuperEgo komt nog steeds op bezoek. Een enkele keer ramt hij zonder te kloppen naar binnen om mij vast te grijpen en te roepen 'Ik ben waar!'

Maar de bezoekjes duren steeds korter. SuperEgo resoneert niet meer. Ik begin teveel van mezelf te houden. En in plaats van vechten, vluchten of bevriezen, laat ik mijn energie steeds makkelijker uit gaan naar wat wel resoneert.

Ik schrijf deze woorden op vrijdag 8 september 2017, mijn meest bevrijdende jaar ooit. Ik zeg het elk jaar sinds mijn slapeloze nacht: dit jaar is mijn meest bevrijdende jaar ooit. En dat is het ook, elk jaar. En volgens mij komt dit door een alsmaar groeiende afwezigheid van drama.

Ik weet dat 'lastig', 'moeilijk', 'ik kan het niet', 'ik weet niet of ik het kan' en 'zie je nou wel' — álle beperkende gedachten — alleen waar zijn zolang ik ze geloof. En ik heb een serieus probleem want ik kan niemand meer de schuld geven. Niemand maakt het mij lastig, moeilijk en zie je nou wel. Ik creëer mijn hemel, aarde en hel. En ik kan het zeggen omdat ik gevoeld heb dat het niet nou eenmaal zo is.
    
Ik liep wantrouwend door het leven en werkte keihard om te blijven staan. Ondertussen zocht ik steeds de ervaringen op die mij vertelden dat leven er op uit is om mij neer te slaan.

Ik heb tegen beter weten in mijn levendigheid toegelaten. Ik ben met het slechte gevoel gaan zitten en heb mezelf gevraagd: 'Dat slechte gevoel over mijzelf, klopt dat? Is het waar? Is het ooit waar?' Ik ben anders gaan kijken. Ik heb het schuldgevoel, van dingen anders doen dan ik gewend was, leren voelen. Ik heb opnieuw leren dansen met alles dat het leven op mijn pad gooit. Ik ben tegenslag gaan zien als een uitnodiging. En door alle twijfels en angsten heen, heb ik het vertrouwen niet opgegeven. En nu ben ik verloren.

Ik heb geen zin meer om me te laten inpakken door beperking. Het dient mij niet, dient de wereld niet, doet niemand een plezier. Waarom zou ik nog, als leven in mogelijkheid zóveel positiefs brengt? 

Ik ben de keuze gaan zien en nu heb ik geen keuze meer.

En ik heb er nog geen spijt van gehad. Ik heb nog nooit gedacht Nou Mundo, dat had ik toch beter niet kunnen doen, naar m'n gevoel luisteren.
 

'Ja maar Mundo, soms moeten dingen nou eenmaal gebeuren.'

Ja ik snap 'em. Ik hoor 'em vaker, vooral uit de mond van ouders. En steeds vaker vraag ik me af: hoeveel ouders omarmen hun keuze voor kinderen? En wat hebben zij nodig om hun keuze alsnog te kunnen omarmen?

Heb ik zin om halsoverkop uit Portugal te vertrekken om bij mijn vader in te trekken? Heb ik zin om vijf keer per nacht gewekt te worden door een dwalende papa die niet weet hoe laat het is maar wel dat hij naar Schiphol moet? Heb ik zin om tien keer per dag hetzelfde verhaal te horen als gisteren?

Nee, ik heb er geen zin in. Maar ik heb geen keuze; het is besloten. Ik kan het niet niet. En mijn moet is moed. Moed hebben om volledig in het besluit te stappen dat gemaakt wilt worden. Moed hebben om los te laten wat ik tot nu toe heb 'opgebouwd' en voor straks bedacht heb. Moed hebben om de gevolgen van het besluit, wat de gevolgen ook zijn, te omarmen.

En moed hebben om mezelf tegen te komen.