En mijn eerste tientje!


Op deze pagina vind je een hoofdstuk in wording van de les die we (n)ooit op school krijgen. Geen waarheid, maar mijn bevrijdende ontdekkingstocht naar het besef dat geld nooit over geld gaat.

Het hele verhaal is straks — samen met video's waarvan je hier al een deel vindt — gratis online te lezen. Om (jezelf) één of meerdere boeken te geven: kijk op gehoorzaam.nu/ja.


Amsterdam, zondag 13 november 2016

Ik ben niet klaar in de zin van 'Zo, nu heb ik alles geleerd'. Er blijft genoeg te ontdekken. En doorgaan brengt me vast een hele hoop moois. Maar ik voel 'em niet meer.

Hoe misselijk de praktijk van geld ook kan zijn, ik heb er mee te maken. Ik kan er van wegblijven en in de rimboe gaan wonen, maar ik kies er voor om te zijn waar ik ben. 'Zonder geld' begint te voelen als een vlucht. En als ik ga vluchten laat ik mezelf opnieuw inpakken door geld. Dan ben ik niet voor en wel tegen. En net zo gestoord.

Ik bén het geldsysteem...

Mijn omgang met geld is niets meer dan een spiegel. Het gaat erom dat ik mijn verhouding tot geld transformeer. Door te zien dat ik elk moment de keuze heb: beweeg ik van angst of vanuit liefde? En waar wil ik 'Ja' tegen zeggen?

Ik hoef het niet te bedenken. Ik weet het al. Ik ben dit jaar sterker gaan voelen waarvoor ik leef. Ik ben meer gaan voelen dát ik leef. En ik kijk al een tijdje uit naar mét.

Als ik zonder geld geen geldproblemen heb, kan ik er ook voor kiezen om mét geld geen problemen te creëren. En ik heb zin in geen problemen. Ik heb zin in mooie dingen creëren. Ik heb zin om de wereld om te keren door geld honderd procent, positief en creatief te laten werken.

En nu wordt de startdatum mij in de schoot geworpen. Want naast anderen mag ik ook mezelf een financiële blijk van waardering geven voor mijn vaders zorg. En dat voelt liefdevol, net als mijn eerste tientje vandaag.

Sinds ik terugben en voor papa zorg geef ik Qigong-les bij Rembo, het groene standbeeld bij ons voor de deur in het Rembrandtpark. Papa doet mee, meestal tot het einde, soms tot ik hem naar de eendjes zie lopen.

Wanneer ik zin heb zet ik een event op Facebook — tot nu toe elke week. Meestal kopieer ik het event van de vorige week en pas ik alleen de datum aan. Maar als ik het event voor vandaag aanmaak, blijft mijn pijltje hangen boven de 'Publiceren'-knop.

Want wat ga ik nu doen? Al deze maanden rep ik geen één keer over prijs. Al deze maanden zeg ik 'Niets' wanneer mensen vragen 'Wat krijg je van me?' Dat is niet helemaal eerlijk want ik krijg een supergevoel van de lessen. Maar ik vraag niets; ik geef. Soms brengt iemand iets lekkers, soms krijgen papa en ik een knuffel. Het is goed.

Maar het klopt niet meer. Anders had ik wel op 'Publiceren' gedrukt.

Ik kijk naar het scherm, benieuwd. En dan staat er ineens 'Jouw gift: €10. Of meer of minder. Wat voor jou het meest liefdevol voelt.'

Jeetje... Wat leuk. Wat klopt dit... Als een bus!

Ik rep nog steeds niet over 'prijs' — want het is geen boete en ik schrijf geen ongeleide 'geef wat voor jou kloppend voelt'. Ik zie een heldere uitnodiging om te geven, in liefde!

Ik beleef een kleine Eureka. Maar ik bouw er niet meteen een Facebook-verhaal omheen. Ik publiceer het event en laat het. We gaan het merken, papa en ik.

Een paar dagen nadat ik de uitnodiging online zet, snap ik mijn eureka. Geld uitgeven voelt voor de meesten alsof ze een stuk van zichzelf wegsnijden; hoe leuk is het om  uitgeven tot een plezier te maken? Om geld geven echt als een gift te zien? En om te weten wat de ontvanger zichzelf gunt, maar je niet te laten uitsluiten door een bedrag? Want meer of minder mág; wat voor jou het meest liefdevol voelt.

Nu het weer nog. Want het staat er elke week heel leuk bij — 'Bij lelijk weer is het ook mooi weer', maar niet iedereen is het daar altijd mee eens. En vandaag krijg ik zelfs papa niet mee. Ik ga toch naar buiten. Zorgen voor papa betekent ook loslaten. En tot nu toe heeft hij altijd iets leuks beleefd door aan de wandel te gaan. Dus laat ik mij ons plezier niet ontkennen.
    
Nicole is het als enige met mij eens dat het vandaag mooi weer is. Anderhalf uur Qigongen we met z'n tweeën onder de bomen. Anderhalf uur denk ik er geen één keer aan om niet aan geld te denken. En dan, aan het einde van de les, tovert Nicole, in stilte en met een glimlach, een gift tevoorschijn.

Mjjn eerste... 'WAAAAAAAAT... LEUK... NICOLE!'
Nicole lacht: 'Ja ik checkte vlak voor de les nog even je event. Ik zag het nieuwe zinnetje en dacht "Wat leuk!" En dat vind ik het: zó leuk om op deze manier te mogen geven!' 

Nicole geeft, ik ontvang. Ik glunder en stuiter, Nicole lacht. Mijn eerste tientje...


Okee nou kan ik hier weer een dingetje van gaan maken — geld geven en ontvangen in liefde, maar dan scheep ik mezelf weer op met een dingetje. Want wat is liefde?

Gelukkig hoef ik het ook hier weer niet te bedenken. Ans en Floris laten het mij zo mooi zien: liefde is simpel. En ik ken simpel. Ik doe het niet altijd, maar ik ken het.