What doesn't kill you makes you stronger?

 
What doesn't kill you makes you stronger.jpg

Kan niet slapen. Mix tussen enorm enthousiasme, zin en vertrouwen in het niet-weten en zielig hoopje mager kwetsbaar wezentje dat het niet-weet.

Vooruitkijkend naar woensdag 19 december, wetend dat ik dan met de billen bloot ga, en ineens flashback naar vorig jaar.

Op 20 december 2017 om twaalf uur 's avonds liep een crowdfunding-campagne af waar ik vol zin in ging, soms met waanzin doorheen ging en Free Huggend uitkwam.

Op 20 december 2017 keek ik terug op anderhalve maand waarin ik alle verkramping tegenkwam waar ik met een stuk levenswerk een handreiking voor wil geven — én waarin ik de vreugde ervoer van ondeugend enthousiast gaan voor wat me een ondeugend enthousiast gevoel gaf, van durven op m'n bek gaan, en van opnieuw ontdekken dat dat helemaal niet het einde betekent.

What doesn't kill you makes you stronger? Ik weet niet of dat per se waar is, maar de campagne afronden door vijf volle dagen lang te staan, voorbij de schaamte en het ongemak en het (zelf)oordeel, op één van de drukste kruispunten van Amsterdam — Marnixstraat / Elandsgracht, puur omdat ik mezelf daar al anderhalf jaar lang het einde van m'n crowdfunding-campagne zag vieren, zonder te kunnen verklaren waarom behalve dat het beeld sterker en sterker werd...

Ik denk nu aan de vogels die ik hoorde. Ik had ze daar nooit eerder gehoord. Of verwacht. Want het is geen fijne plek. Dacht ik.

Na vijf dagen was het een magische plek.

Iets met durven blijven. Niet wegrennen wanneer het te heet of koud onder de voeten wordt. Alles ontvangen wat komt. Door kwetsbaarheid heen onkwetsbaarheid ontdekken.

En nu volgende week woensdag 19 december, verhalenavond. Delen over de reis van het 90-dagen-programma dat ik bij Idéfix doorliep, samen met Jessie en Lisa die dat ook deden, plus een aantal mensen dat er middenin zit, plus wellicht jij?

Ik denk nu aan de podcast die ik vanochtend opnam. M'n eerste. Man, hoeveel mensen waarschijnlijk wel niet gedacht hebben aan een podcast opnemen en het nooit deden of wel deden maar niet durfden publiceren of wel publiceerden maar niet durfden delen...

Wat ik zo volledig snap want als iets mijn innerlijke criticus aanwakkert, is het luisteren naar mijn eigen stem.

En wat zo volledig zonde is als daarmee het enthousiasme wordt genekt en er niet genoten kan worden van je creativiteit, onder andere door je eigen.

Ik denk er ook aan omdat ik in de podcast de open brief voorlees die ik nu ruim drie jaar geleden schreef, met daarin onder andere:

'Zodra wij tot leven komen voor onze natuurlijke essentie, gaan we vanzelf de plek innemen die voor ons bedoeld is. Wij gaan vanzelf, ieder op onze eigen beste manier, bijdragen aan de wereld die in ons hart leeft.

'Waarom dan al die narigheid benoemen? Kunnen we niet gewoon beginnen bij het feest?

'Misschien.

'Maar ik ga liever naar een écht feest.

Wij kunnen onszelf pas bevrijden wanneer we zien wat ons blokkeert.'

Ik heb dit jaar nog helderder gekregen dat het allebei is. Die bron van m'n roeping durven voelen en toelaten, én durven aankijken waar ik mijn roeping in de weg staat. En ik verwacht dat de verhalenavond over allebei zal gaan.

Zin om inspiratie en kracht op te komen doen uit geen-shiny-success-stories-maar-échte-verhalen? Check de agenda van Idéfix.


Deze foto werd gemaakt door Lucas, één van de duizenden ontmoetingen die ik in vijf dagen tijd mocht mee maken. Meer van zijn werk vind je op thenameislee.com.

Free Hugs 2017