Facebook voorbij?

 
Facebook voorbij.jpg

(Onderstaand bericht plaatste ik vanochtend op Facebook.)

Beste medemensen,

Ik loop er al een tijd mee rond, benieuwd naar wanneer, en nu geeft een blogpost van Tessa Smits mij het laatste zetje.

Ik ga mijn Facebook-profiel verwijderen. Het is geen groot nieuws en ik loop hierin niet bepaald voorop. En ik verwacht dat de wereld gewoon doordraait — of wellicht beter nog: even stilstaat. Maar ik vind het waardevol en leuk om te delen waarom ik dit doe. Plus: hierover delen helpt mij om geen kinderen met het badwater weg te gooien.

Over die kinderen straks meer; nu eerst waarom.

Allereerst: ik vind Facebook te makkelijk. Te makkelijk in de zin van: je stuurt een vriendschapsverzoek en wordt dan ‘vriendjes’ en dan heb je ‘contact’. Maar is er contact?

Sinds ik geen WhatsApp meer heb krijg ik een stuk minder tekstberichten, en de berichten die ik nog wél krijg gaan ergens over. SMS en bellen en mailen zijn blijkbaar een drempel hoger en dat vind ik een heel fijn idee.

En zo is Facebook in mijn ervaring vooral een medium voor veel en vluggertjes geworden.

Wat me brengt bij allertweedst: ik vind Facebook teveel. Teveel in de zin van: ik word overspoeld met notificaties en events en dingen die ik volgens Facebook echt niet mag missen. Oftewel: opgeslokte hoofdruimte die vooral afbreuk doet aan waar ik me op wil richten, aan wat me zou kunnen inspireren, en aan communicatie vanuit een diepere laag met mezelf, mijn intuïtie en met anderen.

Allerderdst: ik vind Facebook niet leuk meer. En ik weet niet of ik het ooit écht leuk heb gevonden. Het is gewoon iets geweest waar ik ook op zat omdat, euhm, ik er op zat.

Redenen genoeg. Dus wat houdt me tegen? Tot kort geleden de volgende en vierde reden: ik kan Facebook strategisch inzetten.

En strategisch vind ik een gevaarlijke. Zo start ik binnenkort met een nieuwe crowdfunding-campagne voor mijn boek Geld Gaat Nooit Over Geld, en daarvoor is Facebook wel ‘handig’. Maar ‘handig’ wringt. Want blijf ik op Facebook tot ná de campagne omdat ik er nog éven mijn gram uit denk te kunnen halen?’ Hier ‘ja’ op antwoorden voelt zuiver, noch overvloedig, noch levendig.

Ik heb inspiratie beleefd en gedeeld op Facebook, ik heb hele bijzondere mensen ontmoet via Facebook, en ik zie in Internet een prachtige sleutel. Volgens mij heeft technologie het paradoxale vermogen ons dichterbij onszelf en elkaar te brengen, en daarmee dichterbij de wereld waarin we het liefste willen leven. Maar ik denk dat we bij het inzetten van technologie nog een boel hebben (af) te leren. Bijvoorbeeld: hoe we in contact met schermen het contact met onze (eigen) natuur kunnen versterken in plaats van bedwelmen.

In dat kader ben ik onder andere betrokken bij een initiatief, WeWorldwide, dat wil bijdragen aan een wereld die wordt geleid door de intelligentie van het hart. We ontwikkelen een platform dat mensen helpt om zichzelf te laten zien vanuit wie ze werkelijk zijn en wat hun werkelijk beweegt, én ze helpt om die essentie en roeping helderder te krijgen. Om van daaruit verbindingen mogelijk te maken die werkelijk gemaakt willen worden.

Technologie is een onderdeel van dit platform, maar alleen als brug naar analoog, écht contact met wie we zijn en met wat we ten diepste wensen. Want daar gebeurt de échte magie. Vinden wij tenminste.

Nu zou ik mijn Facebook-aanwezigheid strategisch hoog kunnen houden en voor elk van mijn blogpost, filmpjes en podcasts óók tijd en energie stoppen in een Facebook- en Instagram-post. Maar ik beperk me liever tot waar ik plezier en energie van krijg: creëren vanuit inspiratie, delen vanuit inspiratie, contact maken vanuit inspiratie, vertrouwen.

Dus voor de versimpeling: mijn persoonlijke Facebook-profiel en Instagram-account gaan weg, mijn Facebook-pagina gebruik ik alleen nog als publicatieplatform voor filmpjes, en LinkedIn… weet ik nog niet (daarvoor ga ik ook nog even voor de spiegel zitten).

Dan over die kinderen en het badwater: ik niet weet hoeveel jij die dit leest van mij weet — of wil weten, en ik zou het zonde vinden als wensend contact samen met mijn profiel verdwijnt. Dus ik laat dit bericht nog even staan voordat ik de knop uitzet.

Ondertussen: als je al weet wat mij bezighoudt en je wilt af en toe een shot inspiratie ontvangen en/of op de hoogte blijven van mijn boek, workshops en avonturen, kun je je inschrijven voor mijn nieuwsbrief via AstronautenOpAarde.org/stay-up-to-date, een mail sturen naar mundo@astronautenopaarde.org, of mij mailen/bellen via AstronautenOpAarde.org/nl/contact.

Als je nog niet weet wat mij bezighoudt en daar benieuwd naar bent: hieronder wat ik het liefste geef en hoe je daarin kunt delen.

Ik leef en werk voor de wereld die in ons hart klopt. Ik doe dit vallend en opstaand, en allereerst door te ontleren wat mij ervan heeft weerhouden écht te zijn. Daarnaast vind ik het leuk en spannend om vragen, uitdagingen en beklemmingen rondom geld om te vormen tot ruimte-gevende ontdekkingstochten, om mezelf en anderen buiten de kaders van 'normaal’ en 'het is nou eenmaal zo' te helpen stappen, om mezelf en anderen te brengen bij wat ons werkelijk beweegt, om ‘moeten' en ‘verdienen’ en ‘business modellen’ om te toveren tot creatieve ideeën die zin geven in plaats van vreten, en — misschien het allerbelangrijkst — om via de natuur van buiten de weg naar de natuur van binnen te openen.

Op dit moment:

  • schrijf, film en verhaal ik over wat mij sterkt om te leven voorbij ‘ja maar’ en moeten en verdienen;

  • (co-)organiseer ik bijeenkomsten, workshops en avonturen;

  • coach ik mensen en teams naar een beweging die klopt;

  • geef ik dit-zijn-geen-lezingen;

  • zet ik stappen richting werkelijk samen en met de natuur Leven.

Als je meer wilt zien, horen en lezen: op AstronautenOpAarde.org vind je filmpjes, blogposts, een eerste podcast en informatie over m’n boek; op ide-fix.nl vind je met wie ik mezelf en wellicht jou help om wakker te blijven voor wat er toe doet.

En om het af te leren, hieronder één van de twee categorieën waar Facebook volgens mij het lekkerst op gaat (de andere categorie is die van de kleine katjes): het wonder dat Ilse en ik op 4 februari mochten verwelkomen. Tij Sol kwam met een knal ter wereld, wilde een week met ons in het ziekenhuis blijven en is inmiddels kerngezond. En de mooiste baby ter wereld. Net als alle andere baby’s.

Hartengroet, en dankjewel Facebook plus vrienden voor alle moois dat jullie óók gebracht hebben,

Mundo

Tessa’s blogpost die mij het laatste zetje gaf vind je hier.


Inspiratie in je inbox?
Schrijf je
hier in voor de Astronauten op Aarde nieuwsbrief.