Extra eerlijk

 
Extra eerlijk.jpg

Een paar weken terug besefte ik dat mijn steeds-op-het-randje-bewegen van van alles, mét en zonder geld, niet alleen komt uit een gezonde ontdekkingsdrang naar écht leven. Het is ook een patroon.

Ik heb een ervaring van veiligheid en basis niet van huis uit meegekregen. Bij ons thuis was het continu oorlog en dat leidde bij mij tot het volgende script: ‘Wat ik ook doe en waar ik ook ben, zie je nou wel dat ik onveilig ben, zie je nou wel dat ik geen basis heb.’

Nou wil het paradoxale —of juist logische— dat mijn jeugd een positieve kracht in mij aanwakkerde die anders misschien was blijven slapen. Deze kracht neemt de scripten die ons worden ingegoten niet voor lief, gelooft niet dat het nou eenmaal zo is. Maar nou wil het paradoxale —of juist logische— dat hoe meer die kracht in mij de ruimte krijgt, hoe harder alles dat mij van écht leven wil weghouden tegensputtert.


In december vertelde ik in een filmpje hoe de regenboog alleen kan stralen als de beerput ook gezien mag worden. En hoe de één soms in de ander verscholen zit.

Een paar weken terug zag ik dus hoe mijn ‘creatief met en zonder geld’ avonturen óók een hang zijn naar iets dat mij een basis geeft, namelijk een gevoel van geen basis hebben. Want dat is het gevoel dat ik ken.

Ik ging hier even mee ging zitten en kreeg vanzelf het beeld van twee dagen per week iets doen waar ik achter sta, dat bijdraagt, dat weg van schermen is en dat ons piepkuiken-gezin een basis geeft voor zover en zolang de andere eerlijke dingen dat niet doen.

Nou weetikweetikweetik dat die basis in mezelf zit, en dat ik ‘em daar heb te vinden onafhankelijk van de omstandigheden, maar volgens mij zijn de vragen die ik mezelf te stellen heb: ‘Wat helpt ons om die basis te sterken? Wat helpt ons onszelf te geven aan een liefdevol, écht en kloppend leven?’

En de vraag die denk ik dááronder gesteld wil worden: ‘Waar voelen we het meeste leven, stroom, energie bij?’

Volgens mij is dit laatste, los van ideeën en scripten over wat zou ‘moeten’ en ‘horen’, de enige basis die ons wezenlijk kan sturen.

En niet dat beperkende overtuigingen daarmee opgelost zijn. Zo stond ik vorig jaar rond deze tijd op een zelfde punt: ‘Wat nou als ik twee dagen per week…?’ Voordat ik drie keer met m’n ogen had geknipperd stond ik vijf ochtenden per week ontbijt te maken bij Idéfix. Als ondernemer. Omdat ik iets met voeding heb.

Zoiets heeft natuurlijk aanlooptijd nodig. Dus werden ochtenden dagen, liepen dagen vaak over in avonden, hield ik met fulltime-plus-werk ongeveer driehonderd euro per maand over, deed ik niks meer van de andere leuke dingen en voorzag ik mezelf niet in de basis waar ik naar op zoek was.

Waarom?

Yep.


‘Wat ik ook doe en waar ik ook ben, zie je nou wel dat ik onveilig ben, zie je nou wel dat ik geen basis heb.’


Ik heb er geen spijt van want het was een leuk avontuur en alleen al dit inzicht is enorme winst. Plus een bevestiging van wat ik dacht al zo goed te weten: écht leven gaat niet zonder patronen door te werken, en patronen doorwerken is een ik-weet-niet-hoevel-traps-raket.

Ik ben benieuwd welke trap ik deze keer ga tegenkomen. Ondertussen probeer ik het ons iets makkelijker te maken door:

  • het twee-dagen-per-week-beeld te nemen —want dat voelt levendig,

  • lijntjes uit te zetten naar mensen bij wie het goed voelt,

  • trouw te blijven aan mezelf (note to self: luister naar de ‘ja’ van binnen),

  • te vertrouwen dat de bedoeling zich aandient (en dat die weleens heel anders zou kunnen zijn dan wat ik me heb ingebeeld)

  • door te gaan met de overige dingen waar ik me toe geroepen voel, waaronder hier nu over schrijven:-).

En nu ik je toch aan de lijn heb: mocht er bij het lezen van bovenstaande een idee bij je opkomen, hoor ik je graag.


Meer:


Inspiratie in je inbox?
Schrijf je
hier in voor de Astronauten op Aarde nieuwsbrief.