DSC04801.jpg
 

Geven voor de verandering

 
Geven voor de verandering
 

Ik heb geleerd dat ik geld niet nodig heb om mijn roeping te volgen.

Wat ik nodig heb, is dat ik mezelf geef aan wat mij van binnenuit roept, en dat ik dat doe met zorg voor mezelf, mijn medemens en de aarde.

In beide is geld is een weg en niet . Dit durven zien maakt oneindig veel mogelijk.

Ben ik met dit inzicht geboren? Ik denk het wel. Maar dat denk ik nog niet zo lang.

Leef en handel ik altijd in vrijheid naar deze kennis? Nee. Want roeping en geld, samen in één zin? Ik ken de spanning heel goed. En ik vind het leuk om daarover te delen.

Op deze pagina vind je:

  1. Hoe ik beklemming rondom geld vallend en opstaand transformeer tot ruimte, creativiteit en zelfs liefde — oftewel: hoe ik nu geef, werk en leef.

  2. Mijn fascinatie en liefde voor het idee van een onvoorwaardelijk basisinkomen, dat voor mij niet meer over geld gaat en wel over ons allemaal — oftewel: hoe ik volkomen logisch compleet over het hoofd zag.

  3. Verdere brandstof en inspiratie rond dit thema.

 
 
Geven, werken, leven

Geven, werken, leven

In 2014, ruim een jaar na de start van mijn onderzoek naar geld, beleefde ik een eureka-moment. Ineens voelde ik tot in m'n botten: 'Ik ga mijn talenten niet meer binnenhouden tot iemand ze van me koopt; ik ga ze vrijelijk delen.'

Op mijn blog en in mijn boek Geld Gaat Nooit Over Geld lees je over de reis naar en vanaf dat moment;
hieronder waar ik nu sta.

Wat ik geld wil laten zijn

1. Geen blijk van waarde of 'verdienste'. Daarvoor staat onze 'normale' omgang met geld te ver af van wat ons helpt, vervult en leven geeft.

2. Wél een deur naar de wereld die in ons hart klopt.

  • Een positieve, verbindende en opbouwende in plaats van een beklemmende, verwijderende en afbrekende kracht.

  • Een talisman voor mogelijkheid en creativiteit in plaats van 'moeten' en 'kan anders niet'.

  • Een overvloedige uiting van dankbaarheid, zorg en zelfs van liefde in plaats van 'meer voor jou is minder voor mij'.

  • En dit alles in zowel geven als in ontvangen.

Van Geld naar liefde.jpg

Hoe ik hier betekenis aan geef

Door geld geen muur te laten zijn die zegt ‘jij wel en jij niet’. Ik wil dat mijn vermogen om te geven en jouw mogelijkheid om daarin te delen elkaar kunnen ont-moeten.

Zo stel ik al mijn schrijven, filmen, bloggen en andere online delen vrij beschikbaar, en kun je mij — plus de mensen met wie ik leef en werk — steunen met een gift. Op deze pagina vind je hoe je kunt geven, waar jouw gift bij helpt en hoe je op andere manieren kunt bijdragen.

Voor avonturen die ik organiseer, voor inspiratie-bijeenkomsten en workshops waar mensen mij voor uitnodigen, en voor coaching en consulten, hanteer ik geen vaste prijzen meer, zet ik geld in als een uitnodiging tot contact.

Soms geef ik een richtlijn op basis van wat goed en zorgzaam voelt, soms hanteer ik een commitment-bijdrage vooraf, soms stemmen we met elkaar af op wat goed en kloppend voelt, en soms laat ik het helemaal open.

In alle gevallen wil ik voor iedereen een brug dichtbij zijn, zelfs als een commitment-bijdrage een brug te ver is. Waar een wens is, is een weg.

En in elk geval ga ik voor een uitwisseling waarin wij beiden, vanuit ons hart, geven wat goed en kloppend en liefdevol voelt.

Hoe dit mij en ons uitdaagt

Nogal. Want het is nog niet normaal om onze natuurlijke stroom vrij te waren van 'ja maar'. En het is nog niet normaal om te denken en handelen vanuit meer voor jou is meer voor mij.

Meer voor jou is minder voor mij zit diep in de collectieve psyche en roept voortdurend ‘voor wat hoort wat’ en ‘voor dit hoort dat’ en 'ik wil wel maar' en 'straks moet ik toch' en 'wat nou als?!’ Want meer voor jou is minder voor mij is alsmaar bang voor tekort.

Ons word voornamelijk aangeleerd dat meetbare prestaties en cijfers hetzelfde zijn als waarde. Maar als ik even heel eerlijk ben: hoe kan nou ik voor jou bepalen wat ik jou waard ben? En als wij elkaar écht ontmoeten, wie geeft en wie ontvangt er dan? En is er dan nog een verschil tussen werk en privé?

Ik heb geen sluitende antwoorden. Ik weet alleen dat wanneer jij en ik bereid zijn om elkaar eerlijk te ontmoeten, wanneer we gangbare verhoudingen met geld en verwarringen met waarde in het licht durven zetten, er ruimte komt voor een verbinding en vreugde…

Mama mia

In mijn oefenen met ruilen, geven, ontvangen wat en wanneer kloppend voelt — 'ja' wanneer ik 'ja' voel en 'nee' wanneer ik 'nee voel', onafhankelijk van wie ik tegenover me heb en onafhankelijk van mijn of zijn of haar (financiële) situatie, leer ik vallend en opstaand te bewegen vanuit een liefde die niet weet wat tekort is.

Dit oefenen kan ik niet alleen. En dat brengt mij op een stukje basis, voor mij en jou en ons allemaal.

 
 
Een basisinkomen begint bij ons

Een onvoorwaardelijke basis?

Ik kan het volgen van mijn roeping niet meer scheiden van een leven dat zorgt draagt voor mij, mijn medemens en de aarde. Roeping en zorg hebben elkaar nodig, voeden elkaar, zijn één.

Lange tijd zie ik deze eenheid niet. Want om te kunnen doen wat ik het liefste wil doen (roeping), moet ik dingen doen die ik niet wil doen (zorg). Met andere woorden: ik moet leren voor een diploma om te studeren voor een baan om te werken om de rekeningen te betalen voor een leven waarin ik ooit zal doen wat ik écht wil.

Dan komt er een moment dat ik weet: als ik mijn hart volg, komt wat ik nodig heb vanzelf. Sterker nog: wat ik nodig heb ís er al. Want: als wat ik nodig heb er niet is of komt, heb ik het blijkbaar niet nodig.

Een kwestie van schijnzekerheid durven loslaten, durven springen en vertrouwen.

Zo, klaar is kees, niks meer aan doen.
Vind ik, een tijdlang.

En dan vind ik iets dat ik nog niet had gevonden.

Want ergens stroomt het niet, mensen utnodigen om mij te geven voor wat ik geef. Ik voel me er niet lekker bij. Dat komt, denk ik eerst, louter door gevoelens van schaamte en schuld. Die steken namelijk volop de kop op.

Als Wikipedia mij vraagt om steun vind ik dat tof en krachtig van ze; als ík in de vraagstoel ga zitten, dan euh... nee, vind ik mezelf niet zomaar tof en ja-waardig. Want 'kinderen die vragen worden overgeslagen' en 'voor wat hoort wat' en 'voor dit hoort dat' et cetera enzovoorts.

In het onderzoeken van deze beperkende overtuigingen krijg ik steun van mensen die niet terugdeinzen voor een portie licht. En word mij iets duidelijk.

Dit gaat ook over jou.

Dit gaat over iedereen.

Jij hebt net als ieder mens het recht om te doen waarvoor je bedoeld bent en daarmee in je levensonderhoud te voorzien. En of dit 'onvoorwaardelijke basisinkomen' je nou toekomt in de vorm van geld, een stuk grond, voeding, kleding, werk dat je gelukkig maakt of een dak boven je hoofd: jij verdient het net als iedereen om in vrijheid te leven op een aarde die van niemand is — niet om dat leven elke dag opnieuw te moeten kopen.

Maar begint deze vrijheid niet bij mij? Bij jou? Bij ons?

 
Dienstbaar+zijn+aan+de+wereld+die+in+ons+hart+klopt
 

Zorg voor onszelf, voor elkaar en voor de aarde is aan ons, of we dit nou leuk vinden of niet.

Ik vind dit best wel leuk.

Wij hebben allemaal onze eigen talenten en gaven en die maken ons allemaal even waardevol. Ieder van ons kan op z'n eigen beste manier bijdragen aan een wereld die voor iedereen werkt, zonder zichzelf weg te geven.

Maar door te zeggen 'Ik doe wat ik leuk vind; zorgen jullie maar voor eten, kleding en onderdak', schuif ik de zorg voor mijn basisbehoeftes nogal makkelijk door naar jou of anderen. Niet fraai. Noch behulpzaam.

Dus wat te doen?


Ik ben op het volgende gekomen:

1. Doorgaan met vallend en opstaand doen waar ik me toe geroepen voel.

2. Uiten wat ik nodig heb en wens ín dit doen, zonder mezelf daar afhankelijk van te maken. Dit deed ik al, maar nu voel ik hoe onvoorwaardelijkheid speels kan samenvallen met durven staan voor de zorg die ik mezelf en mijn naasten wil geven.

3. Gaan voor een leven in verbinding met mensen en natuur.

Ik houd van fysiek werk. Ik houd van dingen groeien, koken, bouwen, creëren. Ik kan in de aarde wroeten, een dak repareren, zorgen voor mijn kind of een zieke naaste, een plek creëren waar mensen jong en oud op ademkracht kunnen komen en ik kan (h)eerlijk, aandachtig, gezond eten bereiden. En wat ik nog niet kan maar wel wil, kan ik leren.

Om al doende te ontdekken wat het betekent om samen en met de natuur te leven — en dit ontdekken samen te laten smelten met mijn verlangen om te delen wat mij sterkt, inspireert en aanwakkert…

voelt ontzettend goed.

Nou is het niet iedereen gegeven om fysiek en actief zorg te dragen voor een deel van de basis. Maar wat mij betreft doet dat niks af aan wat iedereen kan.

Volgens mij hebben we allemaal en sowieso een stukje van de puzzel in onze handen. En ik zie onze stukjes samenvallen tot iets onvoorstelbaar moois wanneer we ons openstellen voor onze natuurlijke plek.

Deze plek klopt in mijn hart, fluistert in mijn oor, trekt aan mijn mouw, laat niet los en staat allesbehalve vast.

Volgens mij vraagt deze plek maar één ding van ons: dat wij er eerlijk naar worden.

En hoe vaak we ook anders krijgen ingeprent, ik geloof niet meer in schaarste. Ik zie meer dan genoeg voor iedereen. En ik zie hoe goed wij mensen zijn geworden in onrechtvaardig verdelen en vasthouden van overvloed.

Een basisinkomen geeft geen garantie voor een rechtvaardige en duurzame verdeling van onze gezamenlijke rijkdom. Het kan ons wél de rust en ruimte geven om die rijkdom positief en creatief in te zetten voor een nieuwe aarde.

Ik werk op mijn eigen beste manier aan deze aarde. Ik ontmoet levende voorbeelden die mij brandstof geven, pluis uit en ontwar wat volgens mij niet klopt, en sta en ga voor een nieuw ’normaal’. Samen met andere mensen die ook durven om het niet te weten.

 
 
Verdere brandstof
 
 

Verdere brandstof