Astronauten op Aarde 

 
Astronauten op Aarde
 
 

Ik geloof dat ieder van ons het leven voelt waarvoor we bedoeld zijn. Maar in een wereld die vooral lijkt goed te keuren wat tegen onze natuurlijke stroom indruist, krijgt dat leven veel te weinig aandacht. En als het volgen van je hart niet ‘normaal’ is, wordt luisteren naar je hart misschien wel zó raar en zó eng, dat je het niet meer doet.

En dan blijven ideeën steken bij ‘ja maar’ en ‘ik moet’ en ‘kan niet’. Dan blijven dingen die juist voelen een schim. En dan zijn dromen altijd voor later. Want het is nou eenmaal zo.

Maar is het nou eenmaal zo? Dat we hier zijn om te leren voor een diploma om te studeren voor een baan om te werken voor de rekening van een leven waarin we niet doen wat goed en juist voelt, terwijl de aarde onder ons stukje bij beetje kapot gaat?

Astronauten op Aarde

Bij mij gaat het er niet meer in.

En ik ben daar niet alleen in.

Overal ter wereld geven mensen, jong en oud en vallend en opstaand, vorm aan de wereld die in onze harten klopt. Ik mag verwonderd meemaken hoe deze wereld werkelijkheid wordt zodra we eerlijk durven zijn. Eerlijk over onze waarheden en dromen en ideeën, en eerlijk over de overtuigingen die ons er vandaan houden.

Dit eerlijk worden, door inspiratie te delen, door contact te maken met de natuur van buiten en het vuur van binnen, door roeping tot een speelse ontplooiing te laten komen, en door te durven vallen, opstaan en gaan, als mens, als team, als organisatie, als SamenLeving…

Voelt ontzettend goed.

En spannend, omdat het een flink portie niet-weten van ons vraagt.

En leuk spannend, als de schoolreis die we altijd hebben willen maken.

> Heeleconomie > Anderwijs > Over Mundo > Wat mensen vinden